Yağmurlu bir İstanbul gününde, atölyemden... Cumartesi, İstanbul'un hayli yağmurlu, benim de kafamın bir o kadar karışık olduğu günlerden biri. Bu sefer kendimi sürükleyerek de olsa malzemeciye götürdüm. Birkaç kuru pastel, yeni çalışma kâğıtları aldım. Ardından tıpkı bir kedinin yavrusunu ensesinden tutup taşıması gibi kendimi alıp atölyeye götürdüm. Bir atölyemin olması, evden ayrı bir alanda çalışmak hem çok hoşuma giden hem de henüz tam alışamadığım bir deneyim. Yıllardır

Bir yere bakmak, onu gerçekten görmekle aynı anlama gelmez. Gün içinde yüzlerce yapı, sokak, insan, ağaç, pencere ve nesne görüş alanımızdan geçiyor. Fakat bunların ne kadarını gerçekten fark ediyoruz? İçinden geçtiğimiz bir sokağın genişliğini, bir yapının gökyüzüyle kurduğu sınırı, kaldırımın bedenimizi nasıl yönlendirdiğini, bir ağacın cephesindeki sertliği nasıl yumuşattığını ne kadar görüyoruz? Çoğu zaman çevremize bakmıyoruz; çevremizi tanıdığımızı varsayıyoruz. Bir bin