Şebnem Kayhan’ın resim pratiği, insanın iç dünyasıyla içinde bulunduğu mekân arasında kurduğu değişken ilişkiyi araştırır. Yüz, beden, bakış, hareket ve kent; birbirinden ayrı konular değil, görme, hissetme, hatırlama ve görünür olma hâllerini taşıyan katmanlar olarak ele alınır. Şehir planlama ve kentsel tasarım birikiminden gelen mekânsal düşünme biçimi; yüzleri içsel haritalara, duyguları yüzeylere ve izlere, gündelik karşılaşmaları ise görsel kayıtlara dönüştürür.

​

Yüzlerimizin Haritaları, Ruhun Yüzeyleri, Bakmanın Ötesinde ve Duygunun İzleri insanın içsel deneyimine odaklanırken;

Metro Portreleri ve Roma Günlükleri bakışı kente, harekete ve gündelik yaşamın içindeki karşılaşmalara çevirir.

 

Akrilik, suluboya, mürekkep, yağlı pastel ve karışık tekniklerle üretilen bu çalışmalar; insanın kendisiyle, başkalarıyla ve yaşadığı mekânlarla kurduğu ilişkinin zaman içinde genişleyen görsel bir arşivini oluşturur.