Şebnem Kayhan’ın sanat pratiği; bakma, hissetme ve görünmez bağları haritalama eyleminin sürekliliğinde açılır. Onun üretimi yalnızca bir algı araştırması değil, aynı zamanda katmanlı bir hikâye kurma biçimidir.

Ancak bu hikâyeler doğrusal değildir; mekânın, bedenin ve hafızanın iç içe geçtiği duygusal alanlarda ortaya çıkar.

​

Çizim, resim, dijital katmanlar ve mekânsal müdahaleler onun için ayrı disiplinler değil; aynı anlatının farklı yüzeyleridir. Kayhan, içsel hâller ile dış mekânlar arasındaki geçişleri izlerken, o geçişlerin taşıdığı hikâyeleri görünür kılar. Bazen bir yüz ifadesinde, bazen bir şehir çiziminde, bazen de dijital bir boşlukta.

Her çalışma, bireysel bir anın kaydı olduğu kadar kolektif bir hafızanın parçasıdır. İşleri; kırılganlık, dikkat ve birlikte var olma hâlini anlatır. Açıkça bağırmadan, ama sessizce iz bırakarak.