Bir yere bakmak, onu gerçekten görmekle aynı anlama gelmez. Gün içinde yüzlerce yapı, sokak, insan, ağaç, pencere ve nesne görüş alanımızdan geçiyor. Fakat bunların ne kadarını gerçekten fark ediyoruz? İçinden geçtiğimiz bir sokağın genişliğini, bir yapının gökyüzüyle kurduğu sınırı, kaldırımın bedenimizi nasıl yönlendirdiğini, bir ağacın cephesindeki sertliği nasıl yumuşattığını ne kadar görüyoruz? Çoğu zaman çevremize bakmıyoruz; çevremizi tanıdığımızı varsayıyoruz. Bir bin

İzmir’den ayrılmadan önce, hiçbir plan yapmadan çizmiştim bunu. Aslında o an bilerek değil, içimde biriken şeyi dışarı çıkarmak için elim kaleme gitmişti. Şehrin kokusu, ışığı, sesleri… hepsi sanki bende bir yer kapatıyordu, ben de o sıkışan yeri çizgiye boşaltıyordum. İnsanın bir şehirle arasında kurduğu bağ bazen fotoğrafa sığmaz, kelimeler de yetmez. Benim için “ayrılmadan önce çizmek” hep bir tür kapanış ritüeli oldu. Bir şehrin bende bıraktığını, o şehirden ne aldığımı,